زن در اسلام جايگاه بسيار والايي دارد. زن به عنوان پايه و ستون خانواده وظيفه سنگين فرزند آوري و تربيت نسل آينده را به دوش دارد. در دين اسلام در کنار هر مرد بزرگ، نام يک زن قديسه و بزرگ نيز آمده است. آسيه همسر فرعون، مادر موسي و مريم مادر عيسي از نمونه زناني هستند که نامشان در قرآن آمده است و صد البته حضرت زهرا (س) که هيچ مردي غير از پيغمبر و علي عليه السلام به پاي آن حضرت نمي رسد، جايگاه واقعي زن را بيش از پيش در اسلام مي شناسانند، اسلام به هنگام ظهور با تمام عقايد غلط درباره زن مقابله کرد.
اسلام دوست داشتن زن را جزو اخلاق انبياء معرفي کرد: « من اخلاق الانبياء حب النساء». پيغمبر مي فرمود: من به ۳ چيز علاقه دارم، بوي خوش، زن و نماز. اسلام با معرفي زنان شاخص و پاک نظريات تحقيرآميزي که درباره زن وجود داشت را کنار زد و استعدادهاي روحاني و معنوي زن را عيان کرد.
قرآن نيز در آيات فراواني تصريح کرده است که پاداش اخروي و قرب الهي به جنسيت مربوط نيست بلکه به ايمان و عمل مربوط است خواه از طرف زن باشد يا مرد.
ولادت حضرت زهرا(س) و روز زن بهانه خوبي است تا جايگاه زن در خانواده و نقش تربيتي مادر در خانواده را مرور کنيم دکتر شکوفه گل خو استاد دانشگاه الزهرا در اين زمينه با اشاره به تحقيقات فراواني که درباره نقش مادر در نظام تربيتي خانواده صورت گرفته به خراسان توضيح مي دهد: نتايج اين تحقيقات در دانشگاه الزهرا نشان مي دهد که شاکله شخصيتي هر فرد در ۲ سال اول زندگي قوام پيدا مي کند و تمامي اتفاقاتي که طي ۲ سال اول زندگي براي کودک رخ مي دهد نقش به سزايي در شخصيت آينده او خواهد داشت.
کودکي که در کنار مادر اين ۲ سال حساس را سپري مي کند، قطعا سلامت رواني و شخصيت سالم تري خواهد داشت. کودکي که ۲ سال اول زندگي خود را با مادر مي گذراند بيشترين الگوپذيري را از او دارد و بيشتر از هر کسي تحت تاثير مادر قرار دارد.
او ۹ ماه تمام از بدن مادر تغذيه کرده و هستي خود را از او گرفته است و طبيعي است که ۲ سال پس از تولد نيز و به هنگام دوران شيردهي بيشترين ارتباط را با او دارد و نيازهاي اوليه و حياتي خود را با وجود مادر برآورده مي کند. ارتباط نزديک فرزند و مادر به ايجاد امنيت رواني در فرزند مي انجامد و آغوش مادر گرم ترين و امن ترين پناه کودک محسوب مي شود. بنابراين از هر جهت فرزند با مادر عجين است و در کنار او آرام مي گيرد.
تاثير مادر بر شخصيت کودک هم زمان با رشد او به دلايلي که گفته شد بسيار بيشتر از پدر است. کمتر کسي است که اين نکته را نپذيرد. بنابراين الگوپذيري او از مادر نيز بيشتر است.
اين مسئله به ويژه با روشن شدن تاثير جايگاه تربيتي مادر در ۱۰ سال اول زندگي کودک و تاثير آن بر شخصيت او حساسيت بيشتري پيدا مي کند. اگر مادر بتواند رشد در تمامي ابعاد جسمي و روحي کودک را در نظر بگيرد و نسبت به نيازهاي او غفلت نکند، مي توانيم اميدوار باشيم که کودک با ارزش ها و هنجارهاي مناسب آشنا شده و آينده خوبي داشته باشد.رئيس سابق پژوهشکده زنان دانشگاه الزهرا با تاکيد بر نقش اصول تربيتي صحيح در سال هاي اوليه زندگي مي گويد: تربيت از همان دوران کودکي و از دامان مادر شروع مي شود و وقتي گذشته يک جوان بزهکار را بررسي مي کنيم در مي يابيم مادر انرژي که بايد براي او مي گذاشته، نگذاشته و او را به تقدير و سرنوشت سپرده است. طبيعي است که باز گرداندن زندگي يک جوان بزهکار به مسير صحيح و درست کار بسيار زمانبر و دشواري است و نهادها و سازمان ها و مراکز مختلف دولتي و غيردولتي بايد ساعت ها برنامه ريزي کنند و تلاش کنند تا بتوانند اين کار مهم را انجام دهند.
اين جاست که ما تاکيد مي کنيم بايد براي سرمايه گذاري روي مادران آينده فکر جدي کنيم و در نگرش جامعه نسبت به نقش مادر به عنوان کسي که فقط وظيفه پخت و پز و رفت و روب را دارد، تغيير جدي دهيم. حتي خود مادران بايد به دنبال کسب دانش و اطلاعات کافي پيرامون دنياي جديد و محيط پيرامون خود باشند تا بتوانند فرزندان خود را براي آينده تربيت کنند. نقش تربيتي مادر در خانواده با وجود اهميتش همواره مغفول مانده است و اين نکته جاي بسي تاسف است که ما براي رانندگي در خيابان نياز به گواهي نامه و گذراندن ۲ امتحان داريم اما براي وظيفه سنگين تربيت فرزند حتي يک دوره کلاس اجباري کوتاه مدت براي زوج هاي جوان نمي گذاريم. يعني دختران را نيز براي تبديل شدن به يک مادر موفق آماده نمي کنيم.
مهارت هاي فرزند پروري چيزي نيست که در دنياي امروز با تکيه بر تجربه هاي گذشتگان و آموزه هاي درست و غلط نسل گذشته در مورد بچه ها اعمال کنيم و تصور کنيم تلاش براي تربيت کودک يعني به کار بستن پند و نصيحت ديگران. طبيعي است که مادران ناآگاه متاسفانه به شيوه هاي تربيتي متفاوت عمل مي کنند و مادران آگاه و هوشيار نيز دچار چالش هاي جدي براي به کار گرفتن اصول تربيتي خود مي شوند.
دکتر گل خو با اشاره به تلاش سازمان هاي زنان و متوليان امور زنان در کشور براي جا انداختن اين مسئله که «خانه داري» زنان يک شغل در جامعه محسوب شود، ادامه مي دهد: سال هاست که ما داريم کوشش مي کنيم که متوليان و افراد جامعه درک کنند که خانه داري يک شغل بسيار سخت و بسيار دشوارتر از بسياري از مشاغل است. زنان خانه دار وظيفه بسيار سنگيني دارند، هيچ تعطيلي ندارند و فعاليت آن ها معمولا به چشم نمي آيد. نقش مادران خانه دار در تمامي ابعاد پررنگ و تاثيرگذار است.
مادران صادقانه، بااخلاق و با عشق و تمامي وجود تمام نيازهاي همسر و فرزندان را برآورده مي کنند و خدماتي که آن ها ارائه مي کنند با همان کيفيت در هيچ جا داده نمي شود.
بنابراين لازم است که توجه و نگاه جامعه به مادران تغيير پيدا کند و تاثير مادر در تربيت فرزندان جدي گرفته شود تا شاهد جامعه اي پويا و شاد و فرزنداني سالم و آگاه باشيم.
